Ik ben mijn site aan het vernieuwen en begin bij het belangrijkste: waarom ik nu vol voor mijn kunstenaarschap kies. Waar je hier eerder vooral mijn werk als psychosociaal therapeut vond, staat nu mijn kunstenaarschap vooraan. Daarom begint deze tijdelijke homepage met mijn verhaal. Zo weet je meteen waar ik nu sta, wat er verandert en wat er blijft.
Mijn transitie van psychosociaal therapeut naar kunstenaar
Tijdens een netwerkbijeenkomst vroeg een collega-ondernemer: ‘Wat heb jij voor bedrijf?’
Ik voelde al een hele tijd dat ik mijn kunstenaarschap serieus wilde nemen, maar durfde dit nog niet uit te spreken. Het voelde voor mij als een soort coming-out. Niet omdat het hetzelfde is, maar omdat het zo kwetsbaar was om iets uit te spreken dat al jaren waar is. Ik was het niet van plan, maar wat ik zei voelde als het enige goede antwoord ‘ik ben kunstenaar’.
Wat ik letterlijk zei was: ‘Ik ben in transitie. Ik werk als psychosociaal therapeut, maar ik bén kunstenaar.’ De tranen sprongen me in de ogen. Het was zo spannend, zo kwetsbaar, maar ook zo waar. En toen gebeurde er iets waar ik niet op had durven rekenen, maar waar ik wel op hoopte: ik werd serieus genomen. Geen schamper gelach, geen opgetrokken wenkbrauwen. Alleen begrip en oprechte interesse. Wat een opluchting!
De kunstenaar was er al
Voor mij is kunstenaarschap nooit alleen tekenen of schilderen geweest. Het is verbeelden. Iets zien wat er nog niet is. Vorm geven aan een idee. Spelen met mogelijkheden.
En precies dát deed ik als kind al. Als er nieuw speelgoed in de winkel lag dat mijn moeder (terecht) niet wilde kopen, dan probeerde ik het zelf te maken. Ik bedacht spelletjes, of ik veranderde de regels zodat het nóg leuker werd.
Als we met kerst of bij de verjaardag van de meester een toneelstuk mochten doen, schreef ik het script, bedacht ik de kostuums, regisseerde ik en speelde ik ook de hoofdrol. Ik genoot ervan. Ik was er goed in. Het waren de momenten waarin ik helemaal mezelf kon zijn en op waarde geschat werd.
Maar dat gevoel was niet blijvend, vooral omdat ik dat op veel andere vlakken niet voelde.
Op school telden vooral de vakken waarin je ‘goed’ moest zijn: rekenen, taal, aardrijkskunde.
Dat waren precies de dingen die ik domweg niet deed. Niet omdat ik het niet kon, maar omdat ik liever uit het raam tuurde en wegdroomde.
Mijn creativiteit voelde als een talent dat daar niet paste. Dus schoof ik dat deel van mezelf naar de achtergrond.
Andere talenten kwamen naar voren
Ik schoof dat creatieve deel opzij en ging doen wat iedereen deed: studeren, werken, trouwen en kinderen krijgen.
Andere talenten kregen meer ruimte. Ik deed opleidingen waarin empathie, mensen echt zien en luisteren een plek kregen. Mensen laten voelen dat ze van waarde zijn, gewoon om wie ze zijn, niet om hoe ze er uit zien of wat ze bereikt hebben. Deze talenten neem ik mee in mijn kunstenaarschap.
Wat ik meeneem in mijn kunstenaarschap
Mijn creativiteit is altijd onderdeel geweest van mijn identiteit. Vaak onbewust, in het zoeken naar oplossingen en het buiten de kaders denken. Als psychosociaal therapeut zocht ik, samen met mijn cliënt, naar wat wél mogelijk was. Hoe ze pijnlijke gebeurtenissen konden omvormen tot iets dat te dragen was. Anders kijken naar een situatie, accepteren wat niet te veranderen is, veranderen wat niet te accepteren is, en vooral de helderheid ontwikkelen om het verschil te zien.
Zo werk ik ook in mijn atelier. Ik kijk naar wat er al is, naar materialen met een verleden, en onderzoek wat er wél mogelijk is. Ik schuif, combineer, haal weg en voeg toe, tot er iets ontstaat dat klopt. Iets nieuws, zonder dat het oude verdwijnt.
Van praktijk naar atelier
Sinds dat moment op die netwerkbijeenkomst is er iets verschoven. Ik merk dat ik mezelf niet meer terug wil duwen naar één titel. Jarenlang was mijn praktijk een plek waar ik samen met cliënten zocht naar wat wél mogelijk was. Met verbeelding als ingang. Met beelden, woorden en tekenen om te zien wat er onder de oppervlakte speelde.
Nu krijgt diezelfde creativiteit een andere plek. Mijn praktijk wordt een atelier. Ik maak ruimte maak om te zelf creëren. Alles wat ik de afgelopen jaren geleerd heb neem ik mee. Niet als aanbod, maar als deel van wie ik ben, en van wat ik maak.
Net als in mijn kunst: ik maak iets nieuws, zonder dat het oude verdwijnt.
Blijf op de hoogte
Als lezer van mijn Inspiratiemail hoor je als eerste welke stappen ik zet. Denk aan nieuw werk, beschikbare stukken en aankondigingen van de Creatieve ontmoeting (open atelier) en workshops.
In die workshops ga je zelf aan de slag: van iets ouds en afgedankts naar iets moois en nieuws waar je blij van wordt.