Onveiligheid in je vroege jeugd

Geen zin om te lezen? Dit blog is ook als podcast beschikbaar. Ik lees het blog niet voor, maar gebruik het als inspiratie voor mijn verhaal. Hoef je zelf niets te doen, alleen maar zitten en luisteren.

Veel van mijn cliënten vertellen dat ze worstelen met gevoelens van onveiligheid. Dit maakt dat ze keuzes maken uit angst in plaats van uit verlangen. Ze doen niet wat ze echt willen uit angst voor afwijzing. Ze durven niet te laten zien we ze werkelijk zijn, omdat ze zichzelf niet waardevol genoeg vinden. De oorzaak van deze gevoelens ligt bijna altijd in de vroege jeugd en kan zelfs al in de baarmoeder ontstaan. Als je niet in liefde ontvangen bent, kan dit invloed hebben op de rest van je leven.

Etiketten

Al van jongs af aan leer je door je omgeving wie of wat je bent. Je krijgt allerlei etiketten opgeplakt: meisje of jongen, slim of dom, lenig of stijf, knap of lelijk. Die etiketten bepalen hoe je je gaat gedragen. Je gaat aan de verwachtingen voldoen of juist niet. Je past je aan of je gaat in verzet. Over het algemeen is je aanpassen de makkelijkste weg. Zeker in het eerste jaar van je leven is dat de beste keuze aangezien je volledig van je verzorgers afhankelijk bent.

Welk etiket kreeg jij?

Hechting

Dit eerste jaar is bepalend voor de rest van je leven. Je leert of de wereld van de volwassenen te vertrouwen is. Als je ontdekt dat dit het geval is, durf je de wereld te gaan ontdekken. In mijn praktijk merk ik dat het daar vaak al mis gaat. Als de hechting met je ouders niet goed tot stand komt, kun je daar je leven lang last van hebben. Dit uit zich in verschillende angsten die diep weggestopt worden in je onderbewuste, want het gaat om levensangst. Het idee dat je ouders niet voor je kunnen zorgen, is onverdraaglijk.

Vergeving

In mijn sessies werk ik vaak met het thema vergeving. Vergeving van anderen, maar ook vergeving van jezelf. Vaak is één van de ouders degene die jou het meeste pijn heeft gedaan. Dat te erkennen en uit te spreken is heel erg moeilijk. Dit komt enerzijds door dat er (gelukkig) niet altijd sprake is van opzet. En anderzijds is het idee dat je ouders niet in staat zijn geweest je een veilige basis te geven te pijnlijk om toe te geven. Je blijf altijd met je ouders verbonden, ook al heb je geen contact meer met hen of zijn ze overleden. Het zijn vaak de omstandigheden en onkunde die ervoor zorgen dat je ouders jou kwetsen. Ook zij zijn weer gevormd door hun opvoeding en alles wat ze meegemaakt hebben in hun leven. Dit is geen excuus, maar je kunt daardoor meer begrip krijgen voor de manier waarop je ouders je begeleid hebben.

Wie is de schuldige?

Omdat je ouders aanklagen zo pijnlijk is, je kunt namelijk niet zonder hun zorg en liefde, leg je de schuld bij jezelf. Als jij nu maar beter je best had gedaan, liever was geweest, een jongen was geweest in plaats van een meisje of andersom, dan hadden ze vast wel van je gehouden en je niet in de steek gelaten. Door jezelf te beschuldigen pleit je je ouders niet vrij, integendeel je maakt de kwetsing alleen maar groter. Daarom is het zo belangrijk om niet alleen je ouders te vergeven, maar ook jezelf.

Zelfvergeving

Jezelf vergeven, hoe doe je dat dan? Ik leg het je uit in dit ‘Stappenplan voor vergeving’.
Wil je dit liever onder begeleiding doen? Maak dan een afspraak voor een kennismakingsgesprek via beeldbellen en dan onderzoeken we samen wat ik voor jou kan betekenen.

Open WhatsApp
1
Stel je vraag via WhatsApp
Hallo, waar kan ik je mee helpen?